و از وضعيت مطلوب عند الشارع خارج شدن . مسير صحيح در بعد اعتقادى اين است كه انسان اعتقادات خود را تصحيح و از كتاب ، سنت ، عقل و منابع معتبر بگيرد و آن‌ها را حفظ كند ؛ و چنان عقايدش قوى باشد كه آسيبى نرسد و انحرافى حاصل نشود . از اين رو اگر كسى در عقيده‌اى از عقايدش ، از مسير صحيح خارج شود ، مىگويند كه فلانى انحراف پيدا كرده است . انسان به انجام تكاليفى ، اجتناب از محرّماتى و عمل به واجباتى موظّف است . اين‌ها را بايد از جاى صحيحى اخذ كند كه در شريعت معيّن كرده‌اند كه در اين صورت انسان يا مجتهد است ، يا مقلّد و يا محتاط ، اگر فردى بر مبناى صحيحى عمل كند و احكام را به طور صحيح انجام بدهد ؛ عمل او بىنقص و بىغلط خواهد بود و اگر ايراد ، نقص و غلطى در كار باشد و يا اين احكام را از جاى غير صحيحى اخذ كند مىگويند كه او انحراف پيدا كرده است . در بُعد اخلاق نيز همين طور است ؛ نَفْس انسانى بايستى مراقبت گردد ، طبق فرمايش اهل بيت عليهم السلام ، نَفْس انسانى بايد تزكيه و تهذيب شده ، به صفات حسنه مزيّن گشته و از صفات سيّئه پاك بشود . انسان بايد در اين مسير گام بردارد و بر پاكى نَفْس خود ، مواظبت كند و بكوشد كه اين پاكى را افزايش دهد . در اين راستا بايد از كتاب ، دوست و محيط زيان آور اجتناب كند ، نبايد به هر سخنى گوش فرا دهد ، با هر كسى هم‌نشين شود ؛ چرا كه اثر مىگذارد و در اين صورت گفته مىشود : فلانى انحراف پيدا كرده است . بنابر آن چه گذشت ، تقوا سالم بودن از همه از انواع و اقسام انحرافات است كه انسانِ مكلّف در مسير كمال قدم بردارد ، در هر سه بعد اعتقادى ، عملى و اخلاقى مواظبت كند و اگر در جايى ايرادى پيش آمد ، ضرر و انحراف از مسير صحيح و خروج از وضع مطلوب خواهد بود .